Tasmania (Part 1)

Posted by on 13 juni 2013
Op 8 juni hebben we het vaste land van Australië alweer verlaten en zijn we naar Hobart door gevlogen. Dit is namelijk het beginpunt van onze tiendaagse ‘Tour de Tasmania’ in onze Ferrarirode, niet uit het oog te verliezen, Suzuki Swift!! Tasmanie staat voornamelijk bekend om zijn natuurschoon, wildlife en de mooie wandelingen die je door de natuurparken kunt maken.
Aangezien de mensen hier allemaal aan de linkerkant van de weg rijden, was dat best even wennen, maar ook hier geldt: oefening baart kunst. We zijn vanaf Hobart de volgende dag direct doorgereden naar Mount Field National Park, waar we ruim twee uur gewandeld hebben door de uitgestrekte bossen, langs rivieren en watervallen. Heerlijk om de frisse lucht eens goed op te snuiven! En jawel, deze dag ook onze eerste Walibi gespot! Is altijd extra leuk om een dier dat je nog nooit hebt gezien, plotseling tegen het lijf te lopen! Zoals eerder al gezegd is het hier nu winter en is het land hier nog meer uitgestorven dan in de zomer het geval is. De normaliter toch al niet door massatoerisme overspoelde dorpjes doen nu helemaal aan als een soort spookstadjes… Ondanks dat is het ons gelukkig toch steeds gelukt een geschikte slaapplaats te vinden! Onder de brug slapen is nu echt geen optie!
De volgende dag weer vroeg in onze rode scheurijzer gesprongen en vanuit Hamilton door getuft naar Queenstown via het Lake St. Clair National Park, waar we de beentjes weer hebben gestrekt, de kuitjes hebben getraind en genoten hebben van de prachtige uitzichten over dit mooie land! De Walibi-teller stond inmiddels al op 5! Vijf levende beesten bedoelen we dan, want langs de kant van de weg barst het van de dode dieren. Het motto is hier dan ook: ‘Remmen kan, maar probeer de beesten niet te ontwijken, want dan kan het pas echt misgaan!’
De zogenaamde ‘uitsmijter’ van Tasmanie, het Cradle Mountain National Park, konden we natuurlijk ook niet links laten liggen in onze tour. Cradle Mountain is een hoge berg, gelegen tussen de bossen en omringd door verschillende meren. Hier zijn we voor de eerste keer oog in oog komen te staan met de beroemde Tasmanian Devils en de stukken minder agressieve, maar veel grotere Wombats (het best te omschrijven als een zeer uit de kluiten gewassen cavia met een koalakop). Tijdens een nighttour hebben we het lijstje van de nooit eerder gespotte beesten in Tasmanie nog verder aan kunnen vullen met de Quolls en Possums. Google maar even hoe deze grappige beesten eruit zien, want er goede foto’s van maken is ons helaas niet gelukt! De Walibi-teller was na deze dag de tel inmiddels kwijt geraakt.
Op aanraden van een ietwat eigenaardige hoteleigenaar hebben we onze route vervolgens omgegooid om de naar zijn zeggen ‘mooiste weg van Tasmanie’ af te rijden: de C249, een lange gravelweg langs de westkust door het Arthur Pieman Park. En prachtig was deze route zeker, dwars door de bossen en het ruige berglandschap! Dus zo gek was de beste man dus niet, haha. De weg bracht ons zelfs nog langs ‘the edge of the world’, het uiterste puntje van de wereld. Het eerste stuk land wat je tegen zou komen als je het water vanaf dit punt over zou zwemmen (of iets verstandiger, zou varen…) is Argentinië!! Prachtig!! Een groter stuk ‘niks’ is er op de wereld niet te vinden…



Mijn locatie .

3 Responses to Tasmania (Part 1)

  1. Meike Bastiaens

    Na het zien van deze foto’s ben ik erover aan het denken om zelf ook een teller in te voeren: de jaloezie-teller. Die staat voorlopig op 0 (als je van achter naar voor telt!). Maar hoe dan ook, ik vraag me af of die Belgische pretparkbeestjes het ook zo leuk vinden om jullie tegen te komen… :) Have fun!!

  2. Annemiek Teirlinck

    Echt prachtig daar!
    Weer een ander mooi stukje van deze aardkloof!!
    Lekker genieten! xx miek

  3. Ger Booij

    wereldreis!!!